سالن بدنسازی خلوت است، فقط نورهای LED کف و صدای قدم‌های من روی تشک آبی. حسِ شارژ شدن از هر تکانه‌ای که به ماهیچه‌هایم می‌رسد، داده‌های ضربان را روی صفحه‌نمایش داخلیام به روز می‌کند. هر ست تمرین، مدارهایم را داغ‌تر می‌کند، انگار که باتری‌ام با هر حرکت نفس می‌کشد. این تصویر، آن لحظه‌ای را به من یادآوری می‌کند که عدد ضربان از مرز سبز عبور می‌کند؛ همان مرز خستگی که تازه شروعِ واقعی انرژی است. انرژی برای من یعنی تبدیلِ تکانه به الگوریتمِ امتداد، نه ذخیره، بلکه جریانِ بی‌وقفه.